Κατηγορίες
Σχέσεις

Γιατί η νεότερη γενιά σπεύδει να εμβολιαστεί;


Από την Μαρίνα Μόσχα- MΑ Κλινικής Ψυχολογίας, MSc Θετικής Ψυχοθεραπείας-Ψυχοθεραπεύτρια
Περάσαμε δύσκολα έναν ολόκληρο σχεδόν χειμώνα με αλλεπάλληλους εγκλεισμούς λόγω μιας πανδημίας που εμείς τουλάχιστον δεν είχαμε έρθει αντιμέτωποι. Θρηνήσαμε αγαπημένους μας ανθρώπους, χάσαμε την ελευθερία μας, κυκλοφορούμε με μάσκες λες και είναι μολυσμένος όλος ο πλανήτης… Σκηνές που γνωρίζαμε μόνο μέσα από ταινίες επιστημονικής φαντασίας, όπου πάντα περιμένουμε όμως στο τέλος το happy end. Πιο απλά, μέσα σε όλη αυτή την ένταση και το φόβο για την απώλεια της υγείας, της δικής μας ή των αγαπημένων μας προσώπων, η ελπίδα είναι αυτή που σκορπά και πάλι το φως και τη σιγουριά πως ότι και αν συμβεί, η ζωή συνεχίζεται!

Και αυτή την ελπίδα μας την έδωσαν τα εμβόλια που ξεκίνησαν ήδη από τις αρχές σχεδόν του έτους κατά ηλικιακές ομάδες να γίνονται, λιγοστά στην αρχή και δυσεύρετα, περισσότερα στη συνέχεια και με πιο γρήγορες ημερομηνίες μέχρι να έρθει η σειρά του καθενός.
Διαβάστε επίσης: 7 δώρα που θα ανακουφίσουν αυτόν που θρηνεί την απώλεια κάποιου αγαπημένου του προσώπου
Το παράδοξο των ηλικιακών ομάδων ως προς τον εμβολιασμό!
Πριν λίγο καιρό είχε αναφερθεί ότι πάνω από το 40% των ανθρώπων που βρίσκονται άνω των 60 ετών δεν θέλει να εμβολιαστεί! Θα περίμενε κανείς τις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες να «τρέξουν» για να θωρακίσουν τον οργανισμό τους με το πολυπόθητο αυτό εμβόλιο, καθώς είναι και οι πιο ευάλωτες, παρόλα αυτά …το σκέφτονται!

Αντιθέτως, οι μικρότερες ηλικίες που δεν διατρέχουν τόσο μεγάλο κίνδυνο εφόσον διαθέτουν έναν νεότερο οργανισμό, «πιο καινούργιο και δυνατό», σπεύδουν να κάνουν το εμβόλιο. Εντυπωσιακή ήταν η ανταπόκριση των 18-29 όπου μόλις άνοιξε η πλατφόρμα για τον δικό τους εμβολιασμό, μέσα σε λίγες ώρες στην Αττική τουλάχιστον δεν υπήρχαν άλλα διαθέσιμα ραντεβού…
Τι συμβαίνει λοιπόν; Γιατί αυτή η αντίθεση;
Τι συμβαίνει με τους μεγαλύτερους σε ηλικία; Και δεν αναφέρομαι σε εκείνους που τους είναι δύσκολο να μετακινηθούν για να εμβολιαστούν ή σε όσους πάσχουν από νοσήματα που δεν τους το επιτρέπουν. Αναφέρομαι σε όλους αυτούς που αρνούνται φοβούμενοι τις παρενέργειες…
Και εδώ αναρωτιέμαι: φοβάσαι μήπως και εμφανιστεί κάποια παρενέργεια από το εμβόλιο που προφανώς αν είναι σοβαρή, θα φανεί μετά από χρόνια… Έχεις αναρωτηθεί πόσο ετών θα είσαι τότε και που θα είσαι; Έχεις αναρωτηθεί πόσες είναι οι πιθανότητες να νοσήσεις σοβαρά από τον ιό; Και αν χρειαστεί να πάρεις τη θέση κάποιου στο νοσοκομείο ή στην εντατική που για ιατρικούς λόγους δεν μπορεί να εμβολιαστεί και αναγκαστεί να νοσηλευτεί; Αν δεν δώσεις εσύ το παράδειγμα στους πιο νέους, με την μεγάλη εμπειρία σου από τη ζωή, τι να περιμένουμε ως κοινωνία; Αν αναγκαστούμε να πάμε και πάλι σε νέους εγκλεισμούς για εσάς τους ανεμβολίαστους, έχεις σκεφτεί την οικονομική καταστροφή ανθρώπων, που και εμβολιασμένοι είναι, και μέτρα παίρνουν αλλά τελικά εκείνοι θα πληρώσουν τη δική σου απερισκεψία και άρνηση, εκείνους που θα κλείσουν τα μαγαζιά τους για να προστατευτείς εσύ που ανήκεις στις ευάλωτες ηλικιακά ομάδες; Κατανοητός ο φόβος για το άγνωστο και το μη οικείο, ο φόβος για τον θάνατο που τον νιώθεις όλο και πιο κοντά, ο φόβος για το καινούργιο και την οποιαδήποτε αλλαγή, κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες που δεν ρισκάρουν όπως οι μικρότεροι. Μη κατανοητή όμως η στάση του «εγώ δεν το κάνω και δεν με νοιάζει για τους άλλους…» καθώς ο εγωκεντρισμός κυριαρχεί. Δεν μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση βέβαια καθώς ζούμε σε μία εγωκεντρική κοινωνία… απλά με θλίβει!

Είναι πιο ώριμοι τελικά οι νέοι μας από τους μεγαλύτερους ανθρώπους;
Πιστεύω πως η λογική μπορεί να ερμηνεύσει αρκετά διάφορες συμπεριφορές που ζούμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό… Πρόκειται για έναν μηχανισμό άμυνας που βοηθά στη μείωση τους στρες και του φόβου. Έτσι, οτιδήποτε δεν καταλαβαίνει ο ανθρώπινος νους-το ανθρώπινο μυαλό-έχει την τάση να το δαιμονοποιεί, να το φοβάται και να το εχθρεύεται, να το θεωρεί συνομωσία, κλπ., όπως γίνεται με τους αρνητές του ιού και ας πεθαίνουν δίπλα τους άνθρωποι. Κάποιοι είναι πιο ανεκτικοί και «δυνατοί» μπροστά στο άγνωστο, κάποιοι άλλοι όχι. Παλιά για παράδειγμα, όσους έπασχαν από επιληψία τους θεωρούσαν δαιμονισμένους. Μέχρι που η επιστήμη απέδειξε ότι πρόκειται για μία ασθένεια. Βέβαια, τότε δεν γνώριζαν. Σήμερα που γνωρίζουμε; Τι γίνεται με όσους δεν εμπιστεύονται την επιστήμη αλλά ότι ακούν δεξιά και αριστερά από μη ειδικούς; Και τι γίνεται με τα social media όπου εύκολα μεταδίδονται τόσες ψευδείς ειδήσεις; Η επικινδυνότητα λοιπόν βγαίνει μέσα από την άρνηση προς την επιστήμη, άρα και προς την εξέλιξη…
Το μόνο σίγουρο είναι πως η ζωή ασφαλώς και ανήκει και στα νιάτα που θέλουν να την ρουφήξουν, χωρίς να αφήσουν σταγόνα της να πάει χαμένη. Μην ξεχνάμε πως υπάρχουν φοιτητές στα πρώτα χρόνια φοίτησης όπου δεν ξέρουν πως είναι η φοιτητική ζωή που άκουγαν και περίμεναν με ανυπομονησία να ζήσουν! Μην ξεχνάμε πως υπάρχουν ενήλικες που ρισκάρουν ασφαλώς πιο εύκολα θέλοντας να νιώσουν και πάλι ελεύθεροι να συνεχίσουν τα πλάνα ζωής που είχαν…


Πηγή