Κατηγορίες
Σχέσεις

Η Τζένιφερ Λόπεζ γύρισε στον πρώην της – 5 λόγοι για να γυρίσεις και εσύ!


«Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο» λέει το τραγούδι των Πυξ Λαξ και μάλλον δεν έχει άδικο. Επίσης, πολλές φορές επιστρέφουν, μεταμορφώνται και αναζωπυρώνονται. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει ο «ξαναζεσταμένος» έρωτας της Τζένιφερ Λόπεζ με τον Μπεν Άφλεκ!
Viral έχουν γίνει από χθες φωτογραφίες που απεικονίζουν την Τζένιφερ Λόπεζ και τον Μπεν Άφλεκ σε τρυφερά ενσταντανέ και 17 ολόκληρα χρόνια μετά από τον χωρισμό τους! Η 51χρονη σούπερ σταρ και ο 48χρονος ηθοποιός «πιάστηκαν» στα… πράσα από παπαρατσικό φωτογραφικό φακό να απολαμβάνουν το γεύμα τους σε πολυτελές εστιατόριοτου Μαλιμπού.

Διαβάστε επίσης: «Ο άνδρας μου με αγαπάει πολύ, αλλά εγώ δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι τον πρώην μου»
Δε δίστασαν να ανταλλάξουν παθιασμένα φιλιά παρά το γεγονός ότι βρίσκονταν σε δημόσιο χώρο και παρά το γεγονός πως τα δύο παιδιά της Λόπεζ ήταν παρόντα. Σύμφωνα με το PageSix το ζευγάρι βρέθηκε στο εστιατόριο για να γιορτάσουν όλοι μαζί τα γενέθλια της αδερφής της Τζένιφερ Λόπεζ, ενώ στο γεύμα ήταν και τα παιδιά της τραγουδίστριας, Μαξ και Εμμέ.

Πριν 17 χρόνια, η Τζένιφερ Λόπεζ και ο Μπεν Άφλεκ γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Gigli, αρραβωνιάστηκαν τον Νοέμβριο του 2002, ωστόσο λίγο πριν ανέβουν τα σκαλιά της εκκλησίας, χώρισαν. Κάτι δυνατό ωστόσο φαίνεται πως έμεινε μεταξύ τους. Ένα απωθημένο ίσως; Πώς αλλιώς να εξηγήσουμε πως από την πλευρά της η Τζένιφερ Λόπεζ χώρισε πρόσφατα μετά από τέσσερα χρόνια σχέσης από τον Άλεξ Ροντρίγκεζ, ο Μπεν Άφλεκ έβαλε τέλος στη σχέση του με την Άνα ντε Άρμας και τώρα είναι και πάλι μαζί;
Εσύ αλήθεια θα γυρνούσες στη μεγάλη σου αγάπη με την οποία δεν είστε πια μαζί;
Γνωρίζετε πως σχεδόν τα μισά από τα χωρισμένα ζευγάρια αποφασίζουν να δώσουν άλλη μια ευκαιρία στη σχέση τους. Το πανεπιστήμιο του Κάνσας μελέτησε χωρισμένα ζευγάρια που επανασυνδέθηκαν και βρήκαν πως:
Σχεδόν τα μισά ζευγάρια ήλπιζαν ότι ο σύντροφός τους είχε αλλάξει προς το καλύτερο και επομένως θα επικοινωνούν καλύτερα από πριν.
Πίστευαν πως και οι δύο έχουν συνειδητοποιήσει τα λάθη τους, πως ξέρουν τι είναι αυτό που ενοχλεί τον άλλον και πλέον έχουν διορθώσει τα κακώς κείμενα της σχέσης τους.
Οι περισσότεροι επέστρεψαν λόγω της οικειότητας και της εξάρτησης που είχαν αναπτύξει με τον συντροφό τους με την πάροδο του χρόνου.
Η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ τους έχει πλέον εδραιωθεί. Ο ένας ξέρει τον άλλον και από την καλή και από την ανάποδη, συνεπώς η αποδοχή και η ειλικρίνεια μεταξύ τους «χτυπάει» πλέον ταβάνι.
Το ζευγάρι επανασυνδέεται γνωρίζοντας τα καλά και τα άσχημα που θα (ξανα)ζήσει. Και αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό.


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Εσύ τι ονειρεύεσαι για το παιδί σου;


Πολύ ωραίο, επίκαιρο και νευραλγικό το θέμα της έκθεσης που «έπεσε» στους υποψήφιους των ΕΠΑΛ στο μάθημα Νέα Ελληνικά των φετινών Πανελληνίων και αφορά το ζητημα του πρωταθλητισμού. Γιατί ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τις ζωές των σύγχρονων νέων που από μικρή ηλικία επιδίδονται σ΄έναν αγχωτικό μαραθώνιο πρωταθλητισμού. Να είναι άριστοι μαθητές και να παίρνουν καλούς βαθμούς, να είναι καλοί στις ξένες γλώσσες και να παίρνουν όλα τα πτυχία, να είναι και καλοί αθλητές και να διακρίνονται ως τα αστέρια της ομάδας τους.
Οι σημερινοί νέοι δεν έχουν καμία δικαιολογία. Πρέπει να αποτελούν την επιτομή της τελειότητας. Πρέπει να καταφέρουν αυτό που δεν κατάφεραν οι γονείς τους. Να μαζεύουν πτυχία στη φαρέτρα τους και μία μέρα να γίνουν σπουδαίοι και τρανοί. Να γίνουν τουλάχιστον Πρόεδροι της Δημοκρατίας. Να έχουν από κάτω κοινό να τους χειροκροτεί. Σωστοί πρωταθλητές δηλαδή.

Και να που μία σπουδαία αθλήτρια ήλθε από τη μακρινή Ιαπωνία να ανακόψει τα όνειρα των… γονιών τους. Ήλθε και μπήκε σαν θέμα στις Πανελλήνιες για να δώσει χώρο στα δικά τους όνειρα. Το όνομά της είναι Ναόμι Οσάκα. Είναι 23 ετών, στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης του τένις και είναι κάτοχος τεσσάρων γκραν σλαμ. Τι άλλο να ζητήσει κανείς από τη ζωή του; Πόσο πιο ευτυχισμένους θα μπορούσε να κάνει τους γονείς της;

Σοκ και δέος όμως. Η Οσάκα αποχώρησε από το Ρολάν Γκαρός, όχι γιατί τραυματίστηκε σωματικά, αλλά γιατί έπεσε σε κατάθλιψη. Μα αλήθεια οι πρωταθλητές πέφτουν σε κατάθλιψη; Όπως φαίνεται ναι. Όπως πέφτουν και οι λαμπεροί ταλαντούχοι ηθοποιοί και τραγουδιστές.
Η νεαρή Οσάκα όμως αντιστάθηκε με σθένος. Όταν ένιωσε να συνθλίβεται από το βάρος της επιτυχίας, όρθωσε το ανάστημά της και είπε «μέχρι εδώ».  Αυτή τη φωνή της Οσάκα κλήθηκαν σήμερα να σχολιάσουν οι Έλληνες μαθητές με αφορμή ένα άρθρο της εφημερίδας «Καθημερινή» με τίτλο «Αθλητές: Αιχμάλωτοι της… επιτυχίας».
Το άρθρο θα ήταν το ιδιο επίκαιρο αν είχε τίτλο  «Νέοι: Αιχμάλωτοι της Επιτυχίας»; Σε τι διαφέρει η Οσάκα από τα σύγχρονα παιδιά που επιδίδονται στον παράλογο πρωταθλητισμό των γονιών και της ίδιας της κοινωνίας; Μήπως όλοι εμείς οι “σοφοί” ενήλικες πρέπει κάποια στιγμή να σκύψουμε με τρυφερότητα πάνω τους και να  τους πούμε πως η επιτυχία δε φέρνει την ευτυχία; Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε τα παιδιά μας ευτυχισμένα και όχι επιτυχημένα;


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

“Είναι κακό που δεν έχω πολλές φίλες;”


Φιλία… Από τα μικράτα μας, είναι η αλήθεια, αυτό το κομμάτι μας έχει απασχολήσει πολύ. Και είναι ένα θέμα που πάντα θα απασχολεί τους ανθρώπους, αφού η φιλία είναι μια σχέση ιδιαίτερη, σημαντική στη ζωή μας, ακόμα και για τη ψυχική μας υγεία, αφού η σχέση μας με τους φίλους μας μπορεί να επιδράσει σε αυτήν με διάφορους τρόπους.
Ένα άλλο ερώτημα που μας απασχολεί, κυρίως μεγαλώνοντας κι αφού πλέον έχουμε την ωριμότητα να φιλτράρουμε περισσότερο τους ανθρώπους και ποιους πραγματικά χρειαζόμαστε στη ζωή μας, είναι ο αριθμός των φίλων μας. “Πόσους φίλους χρειαζόμαστε στη ζωή μας;”. “ ”.

Όσο μικρότερος είσαι, τόσο μεγαλύτερη είναι η ανάγκη για αρκετούς να ανήκουν σε μια μεγάλη παρέα. Το να λες ότι έχεις πολλούς φίλους, είναι για κάποιους μια απόδειξη κοινωνικής αποδοχής. Ειδικά, σήμερα στην εποχή των social media δεν είναι λίγοι εκείνοι που μετράνε followers ως φίλους και αναπτύσσουν ένα νέο είδος φιλίας, εικονικής όμως, όπως τονίζουν οι ειδικοί.
Γιατί αλήθεια τώρα, αν έχεις 1.000 followers στα social, πόσοι από αυτούς είναι στην πραγματικότητα οι καλοί σου φίλοι; Αυτοί που θα σου σταθούν όταν θα τους χρειάζεσαι;
“Ο καλός ο φίλος, στην ανάγκη φαίνεται”, έλεγαν οι παλαιοί και τα λόγια αυτά κρύβουν μια μεγάλη αλήθεια.

Σκέψου από παιδί που ήσουν μέχρι σήμερα, πόσοι φίλοι πέρασαν από τη ζωή σου και πόσοι έμειναν. Πόσες παρέες άλλαξες. Όμως, η παρέα είναι το ίδιο με μια φιλία; Σίγουρα, σε μια παρέα μπορείς να γνωρίσεις έναν καλό φίλο.
“Και πόσους φίλους χρειαζόμαστε στη ζωή μας;”. Σε αυτό το ερώτημα δεν υπάρχει συγκεκριμένη απάντηση. Είναι καθαρά προσωπική επιλογή και ανάγκη. Μπορεί να έχεις στη ζωή σου μια φίλη και να είσαι εντάξει. Μπορεί να έχεις και… 100. Εξάλλου, και στη φιλία, δεν έχει σημασία ο αριθμός των φίλων, αλλά η ποιότητα της σχέσης σας.
Περνώντας τα χρόνια – ενδεχομένως και εσύ – να είσαι της άποψης: “Μεγαλώνοντας δεν έχω ανάγκη να κάνω νέες φίλες” και οι νέες γνωριμίες για εσένα, να είναι νέες παρέες που δημιουργούνται στον εργασιακό σου χώρο και συνήθως χάνονται όταν αλλάζεις δουλειά. Μπορεί να είναι οι νέες παρέες του σχολείου με μαμάδες συμμαθητών του παιδιού σου και οι οποίες επίσης, μπορεί να χαθούν αν αλλάξουν τα παιδιά σχολείο ή αλλάξουν και τα ίδια παρέες. Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως μέσα από τις νέες αυτές παρέες δε μπορείς να γνωρίσεις νέους ανθρώπους που σου κάνουν, που ταιριάζετε και μπορείτε να γίνετε φίλοι.

Και αν δεν συμβεί αυτό; Και αν δεν σου κάνει κάποια από τις νέες γνωριμίες και παραμένεις με τις δύο φίλες από τα φοιτητικά χρόνια ή από τα μαθητικά χρόνια ή από παλαιότερη δουλειά; Θα χρειάζεται να ανησυχείς μήπως έχεις κάποιο θέμα κοινωνικότητας;
Όπως εξηγούν οι ειδικοί, όχι. Η ευτυχία σου δεν εξαρτάται από τον αριθμό των φίλων. Δεν υπάρχει κάπου γραμμένο, όπου να λέει πως όσο περισσότερες φίλες έχεις, τόσο πιο ευτυχισμένη θα είσαι. Ναι ακόμα και με μια φίλη στη ζωή σου, μπορείς να είσαι ευτυχισμένη. Και ξέρεις γιατί; Επειδή αυτή η σχέση είναι αληθινή, ειλικρινής και καλύπτει τις ανάγκες σου στο κομμάτι της φιλίας. Αρκεί, πάντα να μην είναι μια τοξική φίλη που σε έχει αποκόψει από άλλες φιλίες.
Με λίγα λόγια, αυτό που έχει σημασία είναι οι φίλες στη ζωή σου να σου κάνουν καλό και όχι πόσες είναι!


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

«Ήμουν 8 μηνών έγκυος και ο διευθυντής με υποχρέωνε να φοράω τη στολή στη δουλειά»


Έξαλλοι έγιναν οι χρήστες των social media όταν διάβασαν την ιστορία μίας γυναίκας και τα όσα υπέφερε σε προχωρημένη εγκυμοσύνη από το αφεντικό της στο πολυκατάστημα που εργαζόταν. Όπως αναφέρει, όταν ήταν 8 μηνών έγκυος – και λίγο πριν φύγει με άδεια για να φέρει στο κόσμο το μωρό της – ήρθε στη δουλειά τους ένας νέος διευθυντής, ιδιαίτερα σκληρός, ο οποίος υποχρέωσε την ίδια αλλά και μία άλλη έγκυο συνάδελφό της να φοράνε σωστά τη στολή τη στιγμή που κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Μάλιστα, εκείνος δε δίσταζε να τους κάνεις αυστηρές παρατηρήσεις μπροστά στους πελάτες, οι οποίοι έγιναν έξαλλοι μαζί του.
Διαβάστε επίσης: «Καμιά σατραπεία πάνω στα κορμιά και τις ζωές των γυναικών!»

«Λατρεύω την κόρη μου, αλλά μισώ να είμαι μαμά» – Η εξομολόγηση για τη μητρότητα που προκαλεί αίσθηση
Αλλά για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η γυναίκα όπως εξηγεί, δούλευε σε μεγάλο πολυκατάστημα ως ταμίας. Η στολή τους ήταν ένα μαύρο παντελόνι και λευκό πουκάμισο το οποίο πάντα θα έπρεπε να είναι μέσα στο παντελόνι. Όταν έμεινε έγκυος και καθώς προχωρούσε η κύησή της, έπαιρνε – όπως είναι αναμενόμενο – βάρος ενώ – επίσης αναμενόμενο – μεγάλωνε και η κοιλίτσα της.
Η ίδια, όπως αναφέρει, πήρε πολλά κιλά στη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, ενώ είχε μεγάλη κοιλιά. Στον έκτο μήνα δεν χωρούσε – όπως λέει – στο πουκάμισο της στολής της, το οποίο γενικότερα τη δυσκόλευε στις κινήσεις της. Ο τότε διευθυντής της, της εξήγησε πως δεν χρειάζεται να τηρεί το τυπικό κομμάτι της ενδυμασίας και πως μπορούσε να φορούσε οτιδήποτε την βολεύει και την κάνει να νιώθει άνετα σε αυτό, αρκεί να ήταν σε λευκό χρώμα. Το ίδιο τόνισε και σε μία άλλη συνάδελφό της, η οποία επίσης ήταν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.
Ωστόσο, όταν η κοπέλα μπήκε στον όγδοο μήνα της εγκυμοσύνης της, άλλαξε  διευθυντής του πολυκαταστήματος. Και ο νέος που ανέλαβε ήταν το εντελώς αντίθετο από τον προκάτοχό του. Για την ακρίβεια, ήταν ψυχρός με τους εργαζόμενους και με κάθε ευκαιρία έδειχνε το σκληρό του πρόσωπο.

Το πρόσωπο αυτό το έδειξε και στις δύο εγκύους, τις οποίες υποχρέωσε να φορέσουν το λευκό πουκάμισο της στολής, διότι ήθελε – έλεγε – να υπάρχει μια ομοιομορφία και τάξη ανάμεσα στους υπαλλήλους. Οι δυο κοπέλες μάταια προσπάθησαν να τους εξηγήσουν πώς πρακτικά δε μπορούν να χωρέσουν μέσα στο λευκό πουκάμισο. Εκείνος, όμως, επέμενε.
Ωστόσο, όπως λέει η κοπέλα, αυτό δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που ακολούθησαν. Το πουκάμισο, όπως ήταν λογικό, δε μπορούσε να μείνει μέσα στο παντελόνι, λόγω της κοιλιάς. Η ίδια έψαξε στο εμπόριο να βρει ένα πουκάμισο – κορμάκι, όμως, δεν βρήκε. Ο διευθυντής την επέπληττε συνέχεια για την εμφάνισή της, λέγοντάς της πως αυτή δεν είναι εμφάνιση μίας υπαλλήλου σε κεντρικό πολυκατάστημα με καλό κόσμο.
Μέχρι που έφτασε να της κάνει μία προσβλητική παρατήρηση μπροστά σε πελάτη για την εμφάνισή της. Ο πελάτης έγινε έξαλλος μαζί του και ακολούθησε διαπληκτισμός, ενώ το μέρος της πήραν και άλλοι πελάτες, οι οποίοι απειλούσαν πως δεν θα έρθουν ξανά και πως θα κάνουν αναφορά για το περιστατικό.
Ο χαμός σταμάτησε με την επέμβαση του μάνατζερ, όμως, το θέμα εσωτερικά πήρε διαστάσεις. Η κοπέλα πολύ δύσκολες μέρες. Δεν πίστευε πως αντί να είναι στο σπίτι της και να περιμένει τον ερχομό του παιδιού της, έπρεπε να υπομένει όλ αυτό το μαρτύριο.

Οι συνάδελφοί της, της έλεγαν πως τώρα είναι η καλύτερη ευκαιρία να ξεμπροστιάσει τον νέο διευθυντή που είχε κάνει δύσκολη τη ζωή όλων. Εκείνη, όμως, δεν το έκανε. Δέχτηκε τη συγγνώμη του και άφησε το θέμα να λήξει εκεί. Ήδη, αυτή η κατάσταση την είχε στρεσάρει πολύ και δεν ήθελε να το συνεχίσει άλλο. Εξάλλου, σε λίγες ημέρες θα έφευγε με άδεια.
Έφερε στον κόσμο το παιδάκι της και όπως λέει, δεν επέστρεψε στη δουλειά ποτέ. Παραιτήθηκε. Μάθαινε από τους συναδέλφους της για τη συμπεριφορά του. Και όπως παραδέχεται, σήμερα μετανιώνει που του έδωσε άφεση αμαρτιών, αντί να του δώσει αυτό που του άξιζε.
Όσοι διάβασαν την ιστορία της, έγιναν έξαλλοι με τον διευθυντή. Άλλωστε, τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν είναι σπάνιες στους χώρους εργασίας. Άλλοι συμφώνησαν πως θα έκαναν το ίδιο στη θέση της, αφού η κατάστασή της και μάλιστα σε προχωρημένη εγκυμοσύνη δεν επέτρεπε μεγάλες εντάσεις και στρες και άλλοι είπαν πως θα έπρεπε να μιλήσει στα αφεντικά. Και πως κάποια στιγμή πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε!


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Ο σύντροφός της ήταν υπνοβάτης και την κακοποιούσε άγρια στον ύπνο του


Τη δική της παράξενη ιστορία θέλησε να μοιραστεί μία νεαρή κοπέλα στο Reddit, κρατώντας όμως την ανωνυμία της. Όπως εξομολογείται, ο πρώην σύντροφός της ήταν υπνοβάτης και τα βράδια στον ύπνο του, την κακοποιούσε άγρια. Την επόμενη ημέρα εκείνος δεν θυμόταν τίποτα.
Διαβάστε επίσης: Γιατί γιαγιά φοράς άσπρα γάντια; Και γιατί δεν με ακουμπάς;

«Μαμά γερνάω – Κλιμακτήριος και καταρράκτης στα 43! Γίνεται; Γίνεται! Και βιώνω ένα σοκ»
Κάποιες άλλες φορές, ο υπνοβάτης σύντροφός της άνοιγε την πόρτα κι έβγαινε γυμνός έξω, με την ίδια από ένα σημείο και μετά να μη μπορεί να τον βοηθήσει. Και ας ήξερε πως δεν έφταιγε εκείνος και δεν ήταν κάτι που το ήθελε.
Με τον πρώην της ήταν μαζί σχεδόν τρία χρόνια και όταν εκείνος ήταν ξύπνιος, τα πήγαιναν περίφημα. Ο εφιάλτης για εκείνη ξεκινούσε όταν πλάγιαζαν για ύπνο. Μέσα στη νύχτα ο σύντροφός της την έβριζε χυδαία, την χτυπούσε, την κλώτσαγε, την πετούσε από το κρεβάτι. Άλλες φορές έβγαινε από το σπίτι και πήγαινε γυμνός στο απέναντι πάρκο.

«Δεν μπορούσα να τον ξυπνήσω. Και το περίεργο είναι πως παρόλες τις φωνές μου όταν με χτυπούσε και τα σπρωξίματα, εκείνος δεν ξύπναγε. Ήταν βυθισμένος στον ύπνο και τίποτα δε μπορούσε να τον επαναφέρει», εξομολογείται.
«Αυτή η κατάσταση με τρόμαζε. Ήταν ένας εφιάλτης για εμένα. Στις απέλπιδες προσπάθειές μου να τον ξυπνήσω, χτυπημένη καθώς ήμουν, σκεφτόμουν κάθε φορά «γ@@ε τον. Φύγε μακριά από τον άρρωστο αυτό τύπο», συνεχίζει.
Και συμπληρώνει πως ακόμα ένας μεγάλος της φόβος, ήταν τι θα έκανε αν μέσα στη νύχτα έπιανε φωτιά το διαμέρισμά τους ή γινόταν κάτι άλλο τρομερό κι εκείνος δε μπορούσε να ξυπνήσει.
Αυτό, όμως, που την τρόμαζε περισσότερο, ήταν η βία που ασκούσε πάνω της, ακόμα και χωρίς να έχει πρόθεση. Οι νύχτες για εκείνη είχαν γίνει ένας εφιάλτης. Σταδιακά, έχασε τον ύπνο της. Φοβόταν να κοιμηθεί, ήταν μονίμως σε επαγρύπνηση, έτρεμε τι μπορεί να της κάνει όταν εκείνη κοιμόταν και δεν προλάβαινε να αντιδράσει.

Τα πρωινά πάντα το ίδιο: όταν του έλεγε τι είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ, εκείνος δεν θυμόταν τίποτα. Της ζητούσε συγγνώμη, έκλαιγε, θύμωνε με τον εαυτό του.
Η ίδια παραδέχεται πως τον αγαπούσε πολύ και εκείνος το ίδιο. Όμως, όσο και αν προσπάθησαν να το λύσουν ζητώντας τη βοήθεια ειδικού, δεν τα κατάφεραν. Δεν ήταν τόσο απλό το πρόβλημά του.
Έτσι, από κοινού αποφάσισαν να χωρίσουν. Ήξεραν και οι δύο πως ήταν η σωστή απόφαση, αφού δίπλα του η ζωή της ήταν σε κίνδυνο.


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

«Λατρεύω την κόρη μου, αλλά μισώ να είμαι μαμά»


Από μικρή ονειρευόταν να γίνει μητέρα και να αποκτήσει παιδιά. Μεγαλώνοντας, η επιθυμία της γινόταν και πιο έντονη. Απέκτησε μια κόρη – 10 χρόνων σήμερα – όμως δε φανταζόταν πως η μητρότητα θα γινόταν μια μέρα το πράγμα που μετανιώνει όσο τίποτα άλλο στη ζωή της.
Η εξομολόγηση της Karla Tenório προκαλεί αίσθηση κι έντονες αντιδράσεις, όμως, η ίδια εξηγεί γιατί μισεί να είναι μαμά, ενώ λατρεύει την κόρη της! Μάλιστα, πριν την αποκτήσει, προσπαθούσε για δύο χρόνια να μείνει έγκυος και είχε διαβάσει πολλά βιβλία για τη μητρότητα. Όμως – όπως εξηγεί – όσα διάβαζε δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα, με την πραγματικότητα όπως τη βιώνει η ίδια.

Διαβάστε επίσης: Ο σύντροφός της ήταν υπνοβάτης και την κακοποιούσε άγρια στον ύπνο του – Μια παράξενη ιστορία
Γιατί γιαγιά φοράς άσπρα γάντια; Και γιατί δεν με ακουμπάς;
«Μίσησα που έγινα μητέρα από την πρώτη στιγμή, με το που ξεπρόβαλλε το κεφάλι της κόρης μου», λέει η Karla η οποία είχε έναν πολύ δύσκολο τοκετό, ενώ στη συνέχεια υπέφερε από επιλόχειο κατάθλιψη.

Όσο περνούσαν τα χρόνια, τόσο γινόταν πιο έντονο αυτό το συναίσθημα: το να μετανιώνει που έγινε μητέρα. Το παράδοξο; Την ίδια στιγμή προσπαθούσε σκληρά να είναι μια καλή μαμά για την κόρη της.
Παράλληλα, είχε παλέψει με τις ενοχές της. Ήξερε και η ίδια καλά πως δεν είναι φυσιολογικό να μετανιώνεις που έγινες μητέρα, σχεδόν να μισήσεις τη μητρότητα. Για την ίδια ήταν μια σκληρή πάλη που δε μπορούσε να την κρατάει άλλο μέσα της. Έτσι, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για όσα αισθανόταν. Και προς μεγάλη της έκπληξη, διαπίστωσε πως εκεί έξω υπάρχουν και άλλες μητέρες που νιώθουν το ίδιο. Αγαπάνε τα παιδιά τους, όχι όμως και τη μητρότητα.
10 χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης της, η Karla έκανε το δικό της «came out». Μέσα από το προφίλ της στο Instagram έγραψε δημοσίως όσα ένιωθε και μέχρι εκείνη δεν τολμούσε να τα μοιραστή με κανέναν.
Η εξομολόγησή της, όσο σκληρή και αν ακούγεται, την έκανε να αισθανθεί καλύτερα. Ένιωθε ανακουφισμένη και πως έφυγε από πάνω της ένα μεγάλο βάρος.

Όμως, η δημόσια εξομολόγησή της προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις και πολλοί ήταν εκείνοι που έγιναν έξαλλοι μαζί της, ανησυχώντας για την κόρη της πως μεγαλώνει δίπλα σε μια γυναίκα, η οποία μετάνιωσε που έγινε μητέρα.
«Πώς γίνεται να είσαι καλή μαμά για την κόρη σου, από τη στιγμή που μετανιώνεις που έγινες μητέρα», ήταν κάποιες από τις πολλές απορίες του κόσμου.
Εκείνη, λοιπόν, εξήγησε πως το να έχεις ένα παιδί και να είσαι μαμά είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Και πως η αγάπη για το παιδί δεν έχει να κάνει με το αν αγαπάς το ρόλο σου ως μητέρα. Και πως την ίδια στιγμή μπορείς να λατρεύεις το παιδί σου και να μισείς τη μητρότητα!
«Δεν μου αρέσει η μητρότητα, αλλά αγαπώ την κόρη μου. Έχουμε μια άριστη σχέση, με λατρεύει και τη λατρεύω. Δεν είμαστε απλά μαμά και κόρη, αλλά και δύο καλές φίλες. Η σχέση μας είναι δυνατή με γερές βάσεις και στηρίζεται στην αγάπη, το σεβασμό και την εμπιστοσύνη», εξηγεί.
Επίσης, όπως υποστηρίζει δεν είναι υποχρεωμένες όλες οι γυναίκες να βλέπουν μόνο τη ρομαντική πλευρά της μητρότητας, διότι απλά δεν υπάρχει πάντα. Και πως πρέπει οι γυναίκες να προετοιμάζονται γι’ αυτό.
Να γνωρίζουν πως η μητρότητα δεν είναι ένα ροζ συννεφάκι κι έχει και τη δύσκολη πλευρά. Και αν έρθουν αντιμέτωπες με αυτή την πλευρά να ξέρουν καλά πώς να τη διαχειριστούν. Εξάλλου, όπως τονίζει, το να πιστεύεις μόνο στη ρομαντική πλευρά της μητρότητας, μπορεί να είναι επικίνδυνη ακόμα και για την ψυχική σου υγεία. Ο λόγος; Μόλις ανακαλύψεις πως δεν είναι όλα τόσο ρόδινα, θα απογοητευτείς, ενδεχομένως να γεμίσεις και με τύψεις πως φταις εσύ και είναι δικό σου λάθος!
Η ιστορία είναι από το Brightsideme


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

«Καμιά σατραπεία πάνω στα κορμιά και τις ζωές των γυναικών!»


Εξαιρετικά εύστοχα είναι τα όσα έγραψε ο Αύγουστος Κορτώ με αφορμή το διαφημιστικό βίντεο για το Συνέδριο Γονιμότητας που προκάλεσε κανονικό σάλο…
Διαβάστε επίσης: Σάλος με το βίντεο για το Συνέδριο Γονιμότητας: Ποιοι αποσύρουν τη συμμετοχή τους- Όλες οι αντιδράσεις

– Κωνσταντίνος Πάντος: «Αγγίξαμε ευαίσθητες χορδές- Υπάρχει περίπτωση να ακυρωθεί το Συνέδριο Γονιμότητας»
«Επί χιλιετίες, η γυναίκα που δεν έκανε παιδιά ήταν απόβλητη, παρίας. Ο γάμος της μπορούσε να ακυρωθεί – κι αυτό ήταν το λιγότερο απ’ τα δεινά που αντιμετώπιζε. Το στίγμα της στειρότητας, φυσικά, έπεφτε πάνω της (στέρφα, άγονη, στεγνή), ακόμα κι αν ο άντρας ήταν τζούφιος. Κι αν έμενε άγαμη εκτός από άκληρη, ζούσε σε άλλου είδους περιθώριο: ήταν η περιφρονημένη, καταγέλαστη γεροντοκόρη. (Προσέξτε την απαίσια λέξη, που σημαίνει ‘γεροντοπαρθένα’ – γιατί, αν δεν έκανες παιδιά, αποκλείεται να γνώρισες τον έρωτα).
Μετά τη χειραφέτηση, την ένταξη στον εργασιακό χώρο, τους αγώνες για ισότητα και αυτοδιάθεση του σώματος (που συνεχίζονται ως τις μέρες μας – οι γυναίκες ανά τον κόσμο πληρώνονται λιγότερο για την ίδια ακριβώς δουλειά που κάνει ένας άντρας), η μισογυνική κοινωνική, θρησκευτική και ηθική επιταγή έλαβε άλλη μορφή, πιο ύπουλη μα εξίσου αλγεινή: “Αν δεν κάνεις παιδιά, θα το μετανιώσεις.” “Δεν σου μένουν πολλά χρόνια ακόμα”. “Η γυναίκα ολοκληρώνεται μόνο με τη μητρότητα”.
Κι έτσι φτάνουμε στις μέρες μας, όταν – ακόμα! – η γυναίκα καλείται να λογοδοτήσει για την αναπαραγωγική της ελευθερία. Όπου καμπάνιες και σποτάκια μιλούν για τα ζοφερά, απόκοσμα νούμερα 43, 44, 45… όταν πια τα ωάριά σου είναι μετρημένα, κι ίσα που προφταίνεις να σωθείς – να γίνεις, (ό,τι κι αν πρέπει να υποστεί το σώμα σου, όσα έξοδα κι αν απαιτούνται) αυτό που κατά βάθος οφείλεις: μάνα! Πάνω απ’ όλα, κι απ’ τη βούλησή σου ακόμα, μάνα!

Γι’ αυτό, όπως και στο ζήτημα της ελεύθερης διακοπής κύησης, αγωνιζόμαστε και στεκόμαστε στο πλευρό των γυναικών. Η αναπαραγωγή είναι προσωπική επιλογή κι όχι κοινωνικό χρέος. Το αγαθό της ελεύθερης διαχείρισης του σώματος είναι θεμελιώδες και απόλυτο.
Καμιά σατραπεία πάνω στα κορμιά και τις ζωές των γυναικών!»


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Μία γυναίκα είναι πολλά παραπάνω από ένα μάτσο στερεότυπα


Μέσα στο σαββατοκύριακο έγινε – και δικαίως – ο κακός χαμός με το προωθητικό βίντεο του “1ου Πανελλήνιου Συνεδρίου Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας: Όρια και Επιλογές”, το οποίο τελικά ακυρώθηκε μετά την κατακραυγή του κόσμου. Το εν λόγω σποτ βρίθει από στερεότυπα και σεξιστικές αναφορές και παρουσιάζει ως απώτερο στόχο της γυναίκας τη μητρότητα.
Διαβάστε επίσης: Ακυρώθηκε το Συνέδριο Γονιμότητας μετά τον σάλο: Η ανακοίνωση των διοργανωτών

Κωνσταντίνος Πάντος: «Αγγίξαμε ευαίσθητες χορδές- Υπάρχει περίπτωση να ακυρωθεί το Συνέδριο Γονιμότητας»
Κία Παπαδοπούλου: Η γυναίκα πίσω από το κείμενο του σποτ για το συνέδριο Γονιμότητας εξομολογείται
Η γυναίκα στο συγκεκριμένο σποτ – και ειδικά αυτή που έχει περάσει τα 40 και δεν έχει κάνει οικογένεια – παρουσιάζεται ως εμμέσως ως υπεύθυνη για την υπογεννητικότητα της και καλείται να τεκνοποιήσει όσο προλαβαίνει. Ο τρόπος, δε που παρουσιάζεται το σποτ γεμίζει τις γυναίκες με ενοχές με την πρωταγωνίστρια να αναρωτιέται μπροστά από μια χαλασμένη τούρτα, “τι έκανε λάθος”.
Αλλά η πικρή αλήθεια είναι πως η μητρότητα δεν είναι το μόνο στερέοτυπο με το οποίο πρέπει να παλέψει μια γυναίκα. Υπάρχουν εκεί εξώ εν έτει 2021 ένα μάτσο στερεότυπα για το σώμα της, το ντύσιμό της, το βάρος της…
Στο Instagram η artist Lainey Molnar μέσα από τα εκπληκτικά της σκίτσα “δίνει” τη δική της γροθιά σε όλα τα στερεότυπα για τις γυναίκες. Και μέσα από αυτή τη μορφή Τέχνης περνά ένα δυνατό μήνυμα.
Δείτε παρακάτω κάποια από τα σκίτσα που “απαντούν” στα πιο γνωστά στερεότυπα:

“Ολοκληρώνεσαι ως γυναίκα όταν κάνεις παιδί…”

“Το τέλειο γυμνασμένο σώμα…”

“Στο γάμο φοράνε νυφικό…”

“Πότε θα γίνεις μάνα…”

“Τι είναι αυτό που φοράς…”

“Η κοιλιά της ντροπής…”

“Μην περπατάς μόνη σου το βράδυ έτσι ντυμένη…”

“Ο άνδρας θέλει τη γυναίκα….”

“Προκαλείς με το ντύσιμό σου…”

“Ο προορισμός της γυναίκας είναι ο γάμος…”


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Σεξ και στύση πέους: Αντανακλαστική, ψυχογενής και νυκτόβια στύση…


Μιχάλης Θερμόπουλος
13 Ιουνίου 2021 | 21:05
Η στύση στον άνδρα ξεκινάει από… εμβρυακή ηλικία, αφού, σύμφωνα με τους ειδικούς, ακόμα και από τις 16 εβδομάδες κύησης το αρσενικό έμβρυο έχει τις πρώτες στύσεις!



Ξέρατε επίσης ότι δεν είναι όλες οι στύσεις το ίδιο, αλλά υπάρχουν τρεις διαφορετικοί τύποι:
Ο πρώτος τύπος είναι η αντανακλαστική στύση, η οποία είναι οφείλεται στην φυσική επαφή.
Ο δεύτερος τύπος είναι η ψυχογενής, η οποία προκαλείται από μια φαντασίωση.
Ο τρίτος τύπος είναι η νυκτόβια στύση, δηλαδή εκείνη που συμβαίνει όταν ο άνδρας βρίσκεται στο στάδιο REM του ύπνου.
Θέλετε και ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο; Για να “σκληρύνει” το πέος απαιτεί περίπου 130 ml αίματος. Τι μπορεί να αυξήσει τη ροή του αίματος; Το αμερικανικό Ίδρυμα Θεραπείας για την Οσμή και την Γεύση αποκάλυψε το 1955 ότι η μυρωδιά των ντόνατς και της μαύρης γλυκόριζας αυξάνει τη ροή του αίματος προς στο πέος κατά 32%. Τι μειώνει τη ροή του αίματος και αυξάνει τον κίνδυνο ενός άντρα για στυτική δυσλειτουργία; Το κάπνισμα.
Δείτε αυτά και μερικά ακόμα απίστευτα στοιχεία για την ανδρική στύση στο βίντεο που ακολουθεί:

Πηγή: http://www.medicaldaily.com

Καλύτερη στύση στον άνδρα: Το μυστικό είναι να κόψετε το…
Πώς να μην χάνετε την στύση, όταν βάζετε προφυλακτικό
















Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Γιατί γιαγιά φοράς άσπρα γάντια; Και γιατί δεν με ακουμπάς;


Το παρακάτω θέμα το αλιεύσαμε από μία ανάρτηση στο facebook και τη δημοσιεύσουμε γιατί πραγματικά μας συγκλόνισε. Αφορά τις γυναίκες από την Αρμενία  που κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915 υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση και δια της βίας έγιναν οι παλλακίδες των Τούρκων και Κούρδων απαγωγέων τους. Εκείνων που τις σημάδευαν με τατουάζ στα χέρια, το πρόσωπο και το σώμα ως ένδειξη κτήσης, υποδούλωσης αλλά και για να ξεχωρίζουν από τις άλλες «τίμιες» οθωμανές γυναίκες.
Σχετικά άρθρα: «Μαμά γερνάω – Κλιμακτήριος και καταρράκτης στα 43! Γίνεται; Γίνεται! Και βιώνω ένα σοκ»

– «Έχασα τα μαλλιά μου, μου κόπηκε η περίοδος… αυτοτραυματιζόμουν, κάθε πρόσληψη τροφής ήταν μια τιμωρία» – Η συγκλονιστική εξομολόγηση για τη νευρική ανορεξία
Αναλυτικά η ανάρτηση έχει ως εξής:
«Γυναίκες που δεν ήθελαν να ακουμπούν κανέναν ούτε και να τις ακουμπάει κανείς- ακόμα και αν επρόκειτο για τα ίδια τους τα παιδιά ή τα εγγόνια. Όλες τους αρμενικής καταγωγής είχαν την ίδια τραυματική μοίρα κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915, καθότι ως κορίτσια εξαναγκάστηκαν με τους πιο κτηνώδεις τρόπους να γίνουν «νύφες» Τούρ­κων και Κούρδων και να γεννήσουν τα παιδιά τους. Είναι οι γυναίκες που τις σημάδευαν με τατουάζ στα χέρια, το πρόσωπο και το σώμα τους ως ένδειξη υποταγής και σκλαβιάς.
Αντικρίζοντας τα φωτογραφικά πορτραίτα Αρμενίων γυναικών με τα τατουάζ, το πρώτο που διαπιστώνει κανείς είναι τα σφιγμένα τυραννισμένα χείλη και το «άδειο» παγωμένο βλέμμα. Μοιάζουν με τσακισμένες μαντόνες που τις βεβήλωσαν με τον πλέον βάναυσο τρόπο αλλά ποτέ δεν έλαβαν δικαίωση ούτε και άφεση. Έτσι μόνες και αβοήθητες όπως ξεκίνησαν για την προσωπική τους κόλαση, έτσι παρέμειναν σε όλη τους τη ζωή, φαντάσματα των πικρών αναμνήσεών τους, αιχμάλωτες της οδύνης και της αδυσώπητης οργής που τους έτρωγε τα σωθικά.
Αυτά ήταν τα εκατοντάδες κορίτσια αρμενικής καταγωγής που κατά τη γενοκτονία του 1915 υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση και δια της βίας έγιναν οι παλλακίδες των Τούρκων και Κούρδων απαγωγέων τους. Εκείνων που τις σημάδευαν με τατουάζ στα χέρια, το πρόσωπο και το σώμα ως ένδειξη κτήσης, υποδούλωσης αλλά και για να ξεχωρίζουν από τις άλλες «τίμιες» οθωμανές γυναίκες.
Μετά από κάποια χρόνια χρήσης τους ως «αντικείμενα» ευτελούς αξίας και σημασίας και αφού γέννησαν παιδιά ως αποτέλεσμα των κατά εξακολούθηση βιασμών τους, κάποιες επιστράφηκαν ή απελευθερώθηκαν με τη συμβολή αρμενικών και διεθνών ανθρωπιστικών οργανώσεων.

Μόνο που αποτελούσαν ταμπού για τον αρμενικό λαό και αντί να βρουν συμπαράσταση και παρηγοριά, περιφρονήθηκαν. Γεγονός που προκάλεσε ένα βραδυφλεγές ντόμινο από αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Μιαρές και ανεπιθύμητες
Οι γυναίκες με τα τατουάζ δεν είχαν θέση πουθενά -ούτε στους βασανιστές τους ούτε στους ομοεθνείς τους- και ας ήταν από τα πλέον μαρτυρικά θύματα ενός επιμελώς προμελετημένου σχεδίου εθνοκάθαρσης. Επειδή το αρμενικό περιβάλλον τις απέρριπτε ως ντροπιασμένες, μιαρές και ακάθαρτες, μην έχοντας άλλη επιλογή κάποιες επιχείρησαν να γυρίσουν και πάλι στους Τούρκους. ΄Άλλες προωθήθηκαν σε διάφορους προορισμούς, όπως στη Βηρυτό, στο Λίβανο, στη Μασσαλία και στις ΗΠΑ.
Είναι δε ενδεικτικό ότι κατά το 1924 σχεδόν μαζικά οι περισσότερες έκαναν στη Βηρυτό επανόρθωση του παρθενικού τους υμένα. ΄Όμως το παρελθόν τους φαινόταν από τα τατουάζ. Ήταν καταδικασμένες κάθε μέρα της ζωής τους να βλέπουν αυτά τα σημάδια πάνω τους, ως διαρκή υπενθύμιση της φρίκης που βίωσαν. Μερικές έριξαν οξύ για να τα εξαφανίσουν, παραμορφώνοντας το πρόσωπο και το σώμα τους. Μια πράξη απελπισίας χωρίς έλεος.
Γιατί γιαγιά φοράς άσπρα γάντια; Αυτό το ερώτημα θα μπορούσε να παραπέμπει στο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας με τον κακό λύκο που έχει μεταμφιεστεί σε γιαγιά της για να την καταβροχθίσει. ΄Όμως είναι κάτι πολύ περισσότερο σε μια ιστορία απόλυτα αληθινή.
Έζησαν και οι τρεις στην έρημο για χρόνια υπακούοντας τις αρχές του Ισλάμ, με αλλαγμένα ονόματα. Η Λουτσία ως Νεσεκέ, η αδερφή της ως Χανούμ και η μητέρα τους ως Μαριάμ από Μαρκρίντ. Η ιστορία τους αποτέλεσε κοινό μυστικό, που για χρόνια δεν επιτρεπόταν να συζητηθεί, καθώς τα στόματα είχαν σφραγίσει ερμητικά.

Όταν η δημοσιογράφος και σκηνοθέτης Σουζάν Χαρνταλιάν, εγγονή της Χανούμ, έμαθε με πολύ προσπάθεια την αλήθεια από την μητέρα της, χρόνια αργότερα γύρισε το ντοκιμαντέρ «Τα τατουάζ της γιαγιάς» (Grandma’s Τattoos) στο οποίο καταγράφεται η ιστορία της βίαιης αρπαγής χιλιάδων νεαρών γυναικών και κοριτσιών κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915.
«Η γιαγιά μου ήταν μόλις 12 χρόνων όταν την άρπαξαν και την ανάγκασαν να ζήσει επί εφτά χρόνια με έναν άντρα. Δεν την αγάπησα ούτε εκείνη εμένα. Επίσης ο πατέρας μου -τον οποίο γέννησε αφότου την επέστρεψαν- ήταν το ίδιο απόμακρος και καθόλου εκδηλωτικός. Δεν τον είχε χαϊδέψει ούτε μια φορά. ΄Όσο τη θυμάμαι φορούσε άσπρα γάντια. Για να μη μαθευτεί το μυστικό».
Η εικόνα της Χανούμ, στη μνήμη της Χαρνταλιάν, έχει συνδεθεί με ένα ζευγάρι λευκά γάντια. Τη θυμάται να τα φορά πάντα στα χέρια της, ως μια προσπάθεια να καλύψει τα τατουάζ της και ίσως μέσω του λευκού χρώματος να εξαγνιστεί. Αλλά και η 98χρονη αδελφή της γιαγιάς της η Λουτσία, που ζούσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ, αρνούνταν πεισματικά τα γεγονότα επαναλαμβάνοντας εξοργισμένη ότι «απλά τότε τα παιδιά παίζοντας, έκαναν τατουάζ».
Το «κληρονομικό» τραύμα
Τα επάρατα αυτά τατουάζ δεν στιγμάτισαν μόνο τα σώματα αυτών των δύστυχων κοριτσιών που σε τρυφερή ηλικία απήχθηκαν, βιάστηκαν και εξαναγκάστηκαν να ζήσουν στις ερήμους της Συρίας και του Ιράκ, αλλά σφράγισαν με τον πιο βασανιστικό τρόπο τόσο την ίδια τους την ύπαρξη όσο και των οικογενειών τους.
Τα παιδιά τους μάθανε να μιλούν ψιθυριστά για τις ψυχρές και απόμακρες μητέρες τους, για να μην ακούσουν το σκοτεινό μυστικό της ντροπής τα δικά τους παιδιά και έτσι μάθουν την αλήθεια για τις «ατιμασμένες» γιαγιάδες τους με τα τατουάζ. Ολόκληρες οικογένειες στην προ­σπά­θειά τους να αισθανθούν «φυσιολογικές» υποχρεώθηκαν να σιωπούν για λόγους καθωσπρεπισμού αποκρύπτοντας απελπισμένα το πιο μελανό και επώδυνο κομμάτι της ιστορίας τους.
Με βάση τα αποτελέσματα μιας ανθρωπολογικής-κοινωνιολογικής μελέτης που δημοσιεύτηκε στη διαδικτυακή έκδοση της επιθεώρησης British Medical Journal, ο βιασμός αμάχων σε καιρό πολέμου αποτελεί πάγια τακτική εκφοβισμού, στόχος της οποίας δεν είναι τόσο να πλήξει τη σωματική ακεραιότητα, όσο να επιτύχει την πλήρη ψυχολογική και κοινωνική εξόντωση μεμονωμένων ατόμων, κυρίως γυναικών, οδηγώντας έτσι στη σταδιακή αποδιοργάνωση ολόκληρων κοινοτήτων.
Φαίνεται λοιπόν ότι η βία και η εθνοκάθαρση που χρησιμοποιούνται ως πολεμικές στρατηγικές είναι ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος να εξοντώσεις τον αντίπαλο. Διότι τον πλήττεις «γενετικά», προκαλώντας τραύμα που στοιχειώνει και τις επόμενες γενιές. Ταυτόχρονα όμως του προκαλείς ένα άσβεστο πείσμα να συνεχίσει να υπάρχει και να απαιτεί δικαίωση.
Από την Έλενα Κιουρκτσή στο www.armenika.gr
Και το σχετικό ντοκιμαντέρ: 


Πηγή