Κατηγορίες
Σχέσεις

«Μου ζήτησε να μείνω μαζί του και αρνήθηκα – Ο λόγος είναι η τουαλέτα»


Νομίζουμε πως με τη συγκεκριμένη ιστορία, ίσως αρκετές να ταυτιστούμε. Μπορεί με μια πρώτη ματιά να μοιάζει και με αστεία, αλλά μεταξύ μας πόσες δεν έχουμε νιώσει άβολα στην αρχή μιας σχέσης, όταν θα πρέπει να πηγαίνουμε στην τουαλέτα; Μόνο που εδώ, η κοπέλα νιώθει τόσο άβολα, που αρνήθηκε να μείνει κάποιες μέρες στο σπίτι του φίλου της. Πιστεύετε είναι υπερβολική;
Σχετικά άρθρα: «Η κοπέλα μου αδυνάτισε και έχασα κάθε ερωτικό ενδιαφέρον γι΄αυτήν»

– Ραγίζει καρδιές η ιστορία ενός ζευγαρίου ηλικιωμένων: «Ψυχούλα μου, φτάνεις ζωντανός κοντά μου»
«Είμαστε μαζί 2 μήνες και στο στάδιο που γνωρίζει ο ένας τον άλλον καλύτερα. Είμαστε ερωτευμένοι και πολύ ενθουσιασμένοι. Περνάμε ώρες ατελείωτες μιλώντας, προσπαθώντας να μάθει όσα περισσότερα ο ένας για τον άλλον. Κλασικό παράδειγμα νέο-ερωτευμένου ζευγαριού.
Λόγω των συνθηκών του κορωνοϊού και των περιορισμών με τις μετακινήσεις, ο φίλος μου, μου ζήτησε να μείνω στο σπίτι του για κάποιες μέρες, ώστε να είμαστε μαζί και τα βράδια. Κανονικά, θα έπρεπε να ξετρελαθώ με την ιδέα αυτή, αλλά δεν. Αγχώθηκα πολύ. Και του αρνήθηκα.

Ο λόγος; Η τουαλέτα. Πάντα στις σχέσεις μου τον πρώτο καιρό είχα ένα θέμα με αυτό το κομμάτι. Ντρεπόμουν να πηγαίνω στην τουαλέτα, όταν ήξερε ότι ο σύντροφός μου ήταν στο άλλο δωμάτιο. Έτσι, κρατιόμουνα και πήγαινα τις ώρες που έλειπε από το σπίτι. Αλλά εδώ είναι διαφορετικά.
Αυτή την περίοδο δουλεύουμε και οι δύο με τηλεργασία. Το σπίτι μου είναι μακριά από το δικό του, που σημαίνει πως αν μετακομίσω – έστω και για λίγες ημέρες στο σπίτι του – θα είμαστε μαζί όλη μέρα και όλη τη νύχτα. Οπότε, οι ώρες που θα μου απομένουν να είμαι μόνη μου, θα είναι ελάχιστες και δεν ξέρω ποιες θα είναι αυτές.
Να σηκώνομαι τα βράδια και να πηγαίνω τουαλέτα όταν ο φίλος μου θα κοιμάται, είναι ένα σχέδιο που το σκέφτηκα, αλλά και πάλι δεν ξέρω πρακτικά πώς θα τα καταφέρω. Άλλωστε, η φυσική ανάγκη δεν πάει με πρόγραμμα.

Ξέρω μπορεί να ακούγεται υπερβολικό, αλλά έχω μεγάλο θέμα γενικότερα. Όχι μόνο ως προς το κομμάτι που ντρέπομαι, αλλά και με την ίδια τη φυσική ανάγκη. Με δυσκολεύει ιδιαίτερα, ενώ όταν πηγαίνω τουαλέτα, το… καταλαβαίνεις. Κι επειδή είμαστε στην αρχή της σχέσης μας δεν θέλω να σχηματίσει μια άσχημη εντύπωση για εμένα. Φοβάμαι ότι θα ξενερώσει.
Και δεν θέλω να συμβεί κάτι τέτοιο. Από την άλλη, ο φίλος μου τσαντίστηκε που αρνήθηκα να μείνω αρκετές μέρες το σπίτι του και δεν μπορεί να καταλάβει το γιατί. Του είπα να μείνω δύο μέρες, αλλά και πάλι είναι τσαντισμένος. Μου πρότεινε να έρθει εκείνος στο σπίτι μου, αλλά και πάλι νιώθω την ίδια ντροπή και ας είμαι στον χώρο μου.
Να του πω την αλήθεια δεν μπορώ. Δεν είμαστε πολύ καιρό μαζί και δεν έχω τόση οικειότητα για να του ανοιχτώ για τέτοια θέματα. Από την άλλη είναι εκνευρισμένος και βλέπω πως έχει ξενερώσει με την απόρριψή μου. Είμαι υπερβολική πιστεύετε; Βάζω σε κίνδυνο μια σχέση που μπορεί να έχει και μέλλον;».


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

«Αρνήθηκα στη μητέρα μου να φορέσω το νυφικό της στο γάμο μου»


Αν θα γύριζε τον χρόνο πίσω, θα πήγαινε τη μέρα του γάμου της και θα άλλαζε μια απόφασή της που τότε δεν είχε δώσει σημασία: θα δεχόταν να φορέσει το νυφικό της μητέρας της. Η ιστορία που ακολουθεί είναι πολύ συγκινητική και θα φέρει δάκρυα στα μάτια σας.
«Πόσες φορές αλήθεια δεν έχετε σκεφτεί: αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω… Εγώ πολλές φορές στη διάρκεια της ζωής μου, ξέροντας πάντα πως ήταν μια ανώφελη επιθυμία. Όμως, αυτή τη φορά θέλω τόσο πολύ να γύριζα τον χρόνο πίσω και να πήγαινα στην περίοδο του γάμου μου, τότε δηλαδή που ετοιμαζόμουν να παντρευτώ.

Διάβασε επίσης: «Δεν ήταν σαν τις άλλες μαμάδες και θύμωνα τόσο πολύ- Μακάρι να μην έπρεπε να τη δω να πεθαίνει»
«Έγινα γιαγιά στα 39 μου – Το σοκ είναι μεγάλο, νιώθω σα να γέρασα πριν την ώρα μου»
Να πήγαινα σε εκείνες τις ημέρες και να άλλαζα μια απόφασή μου, που τότε μου έμοιαζε τόσο ασήμαντη, ενώ τώρα είναι για εμένα μια απόφαση που με γεμίζει ενοχές και με κάνει ακόμα και να σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Πόσο απελπισμένα θέλω να πάω πίσω, στο τότε και να έλεγα στη μαμά μου το ναι. «Ναι, θα φορέσω το νυφικό σου την ημέρα του γάμου μου».

Γιατί, τι μου ζήτησε; Να με καμαρώσει νυφούλα με το δικό της νυφικό, το οποίο κρατούσε και φύλαγε σαν τα μάτια της όλα τα χρόνια για να το δώσει στην κόρη της, δηλαδή σε εμένα. Όμως, εγώ τότε δε συμμερίστηκα την επιθυμία της. Δεν συγκινήθηκα καν και δεν αναλογίστηκα πόσο τρυφερό και πόσο όμορφο ήταν αυτό που μου ζητούσε. Αλλά τα μυαλά μου ήταν τότε αλλοπαρμένα. Παρασυρμένη από τη μόδα, τις ανώφελες και αλόγιστες σπατάλες και τους νεοπλουτισμούς, ήθελα στο γάμο μου να βάλω ένα ακριβό νυφικό γνωστού οίκου και όχι το παλιομοδίτικο που μύριζε ναφθαλίνη νυφικό της μάνας μου.
Εκείνη τότε δεν είπε κάτι. Είδα ότι την πείραξε, αλλά ποτέ δεν μου είπε κάτι. Μόνο το πήρε πίσω, το έχωσε στο μπαούλο και μου είπε: «όταν φύγω μια μέρα, εδώ θα είναι να έχεις κάτι να θυμάσαι από εμένα. Έτσι, σαν ενθύμιο από τη μάνα σου».
«Βρε μαμά, έχω τόσα να θυμάμαι από εσένα. Τι μελοδραματισμοί είναι αυτοί», της είχα πει.
Και το μπαούλο έτρεξα αμέσως να ανοίξω μόλις μάθαμε τα τραγικά μαντάτα. Η μητέρα μου είναι άρρωστη και οι γιατροί δεν της δίνουν πολύ καιρό ζωή. Η ίδια μάς υποσχέθηκε ότι θα παλέψει με όλες τις δυνάμεις της και ενωμένοι δίνουμε αυτή τη σκληρή μάχη. Άλλες μέρες είναι καλά και άλλες όχι.

Και αυτές τις δύσκολες μέρες, πηγαίνω στο πατρικό μου, ανοίγω το μπαούλο, βγάζω το νυφικό της μαμάς μου, το παίρνω στην αγκαλιά μου και κλαίω. Νιώθω τόσες ενοχές που τότε δεν είχα δεχτεί να το φορέσω. Πόσο διαφορετικά θα ήταν αν είχα πει το ναι. Αυτό το νυφικό θα ήταν ο συνδετικός κρίκος της δικής μου ευτυχίας με της μητέρας μου. Θα ήταν κάτι δικό μας που θα μας ένωνε πάντα.
Πώς μπόρεσα και την πλήγωσα; Ποτέ δεν μου το είπε, όμως, τώρα ξέρω ότι την πλήγωσα. Έβαλα τον εγωισμό μου και το ψώνιο μου, πάνω από το συναίσθημα. Έδωσα βάση στα ασήμαντα και προσπέρασα τα σημαντικά. Και αυτά τα σημαντικά, η μάνα μου, ετοιμάζονται για το φευγιό και μένω πίσω εγώ με τα ασήμαντα.
Μακάρι να μπορούσα να γυρίσω πίσω το χρόνο και να τα διόρθωνα όλα. Πόσο σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Όμως, ξέρω ότι δεν γίνεται αυτό. Και το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να κάνω καλύτερο τον καιρό που της απόμεινε. Να της δείχνω την αγάπη μου, να την τρελαίνω στις αγκαλιές και να διορθώνω τα λάθη μου. Και δεν περνάει μέρα που να μην της λέω σ’ αγαπώ. Κάτι που πριν την αρρώστιά της, σπάνια της το έλεγα, διότι στο μυαλό μου ήταν ένα δεδομένο που δεν χρειαζόταν κάθε λίγο… επιβεβαίωση. Πόσο λάθος και αυτό. Να μη λέμε την πιο ανέξοδη, αλλά πιο ακριβή στον κόσμο λέξη… Σ’ ΑΓΑΠΩ».


Πηγή

Κατηγορίες
Σχέσεις

Με απάτησε 3 εβδομάδες πριν τον γάμο κι αρνήθηκα στην αδελφή μου να παντρευτεί στη θέση μου – Είμαι κακιά;

«Από μικρό κορίτσι ονειρευόμουνα την ημέρα του γάμου μου. Το νυφικό, την εκκλησία, το στολισμό, τη δεξίωση που θα ακολουθούσε, μέχρι και το τραγούδι που θα χόρευα με τον πρίγκιπά μου… You and I, των Scorpions. Αλλά πόση ειρωνεία κρύβει η ζωή; Και τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει καμιά φορά…. Γιατί, τελικά σε αυτή την ιστορία δεν ήμασταν “εγώ κι εκείνος“….

Μεγάλωσα, λοιπόν, και βρήκα τον πρίγκιπα των ονείρων μου, τον άνδρα που από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα, είπα: Αυτός είναι! Κι εκείνος, όμως, ένιωσε τα ίδια συναισθήματα με εμένα, το ίδιο καρδιοχτύπι και την ίδια σιγουριά πως στο πρόσωπό μου βρήκε τη γυναίκα που ήθελε να μοιραστεί μαζί της την υπόλοιπη ζωή του…

Άλλωστε, όταν γνωριστήκαμε, ήταν 38 ετών και χορτασμένος, όπως μου έλεγε από τη ζωή. Είχε γνωρίσει πολλές γυναίκες, είχε διασκεδάσει, είχε κάνει τις “αλητείες” του, τις βλακείες του και ήθελε πια να αράξει. Κι εγώ ήμουν εκείνη που τον έκανε για πρώτη φορά να σκεφτεί πως δεν θέλει να είναι άλλο εργένης. Δεν τον ενδιαφέρει να γνωρίσει άλλη γυναίκα.

Έτσι, στους 2 μήνες σχέσης κι ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου μού έκανε πρόταση γάμου. Την πιο ρομαντική πρόταση, που ακόμη κι εγώ η ονειροπόλα δεν είχα καν φανταστεί: οι δυο μας σε μια απόμερη ακρογιαλιά με φόντο το ηλιοβασίλεμα κι ένα μικρό αεροπλάνο να πέρα από πάνω μας και στην ουρά του να σέρνει μια επιγραφή: “Κλαίρη θα με παντρευτείς; Σε αγαπώ”. 

Είπα, αμέσως το “ναι”. Η καρδιά μου ήταν έτοιμη να σπάσει από το πόσο γρήγορα χτυπούσε. Αν η απόλυτη ευτυχία είχε πρόσωπο, ναι εκείνη τη στιγμή θα είχε το δικό μου.

Από τις επόμενες, κιόλας, ημέρες ξεκίνησα τις προετοιμασίες. Σε αυτό με βοήθησε η μεγάλη μου αδερφή, η οποία χαριτολογώντας μού έκανε παράπονα πως την παρέκαμψα και παντρεύομαι πρώτη. Η αδελφή μου είναι αρραβωνιασμένη και σχεδιάζουν με το σύντροφό της να παντρευτούν μόλις λίγο ανασάνουν οικονομικά, μιας και τα έξοδα ενός γάμου είναι πολλά και ο αρραβωνιαστικός της είναι άνεργος το τελευταίο διάστημα. 

Όσα ονειρευόμουν από μικρή, τα έβλεπα να παίρνουν σάρκα και οστά και δε μπορούσα να φανταστώ πόσο γενναιόδωρη είναι η ζωή μαζί μου. Με την αδελφή μου φροντίσαμε και την παραμικρή λεπτομέρεια για το γάμο και ήμουν σίγουρη πως είχα σχεδιάσει την τελετή των ονείρων μου.

Ο πόνος της διπλής προδοσίας

Όταν ήμουν μικρή, θυμάμαι τη γιαγιά μου σε κάθε αναποδιά που μας έβρισκε, να λεει: “Όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει”. Και τα λόγια της θυμήθηκα όταν ένα πρωινό είδα τον κόσμο μου να γκρεμίζεται και να γνωρίζω το σκληρό πρόσωπο της ζωής. Αυτής που εγώ η ανόητη έλεγα πόσο γενναιόδωρη είναι μαζί μου.

Πήγα ξαφνικά στο σπίτι του αρραβωνιαστικού μου (δε μέναμε πάντα μαζί, διατηρούσε το εργένικο σπίτι του) για να του κάνω έκπληξη. Άνοιξα με τα κλειδιά μου… Είδα το σπίτι αναστατωμένο, κατευθύνθηκα προς την κρεβατοκάμαρα κι εκεί είδα τον εφιάλτη να παίρνει σάρκα και οστά και να έρχεται κατά πάνω μου να με κατασπαράξει….

Ο αρραβωνιαστικός μου ήταν στο κρεβάτι με μία άλλη γυναίκα, με τη συνεργάτιδά του στο αρχιτεκτονικό γραφείο. Με απάτησε… Με απάτησε 3 εβδομάδες πριν το γάμο μας με μια γυναίκα που κάναμε παρέα που τη συμπαθούσα που μεταξύ σοβαρού και αστείου της είχα πει να μου τον “προσέχει” μήπως κάνει καμιά…. λαδιά. Αλλά που να ήξερα την προδοσία τους.

Έφυγα τρέχοντας. Δε δέχτηκα καμία εξήγησή του. Δεν ήθελα να τον βλέπω, να τον ακούω. Η οικογένεια μου ήταν όλοι δίπλα μου. Τις πρώτες δέκα μέρες δε βγήκα από το δωμάτιό μου. Όταν βγήκα, ζήτησα από την αδελφή μου να τα ακυρώσει όλα, εγώ δεν είχα το κουράγιο. 

Η αδελφή μου, τότε, πρότεινε το αδιανόητο για εμένα: Να μην ακυρώσω την εκκλησία, το στολισμό, τις μπομπονιέρες και τη δεξίωση και στη θέση μου να παντρευτεί η ίδια! Μιας και με τον άνεργο αρραβωνιαστικό της δε μπορούν λόγω οικονομικών. 

Δεν πίστευα αυτό που άκουγα: μου ζητούσε να πάει να παντρευτεί αυτή στη θέση μου! Στο δικό μου γάμο… Τι, σα να μην τρέχει τίποτα; Το χειρότερο είναι πως και η μητέρα μου συμφωνούσε μαζί της, εξηγώντας πως οι ίδιοι ως οικογένεια έχουν κάνει τα έξοδα (ήταν όλα πληρωμένα) και είναι κρίμα να πάνε χαμένα τόσα λεφτά που έχουν δώσει. 

Έγινα έξαλλη. Δεν λογάριαζαν καθόλου τον πόνο μου, την προδοσία που είχε βιώσει και με είχε τσακίσει. Το μόνο τους νοιάξιμο ήταν τα λεφτά και να μην πάνε χαμένα… Στα κομμάτια να πάνε. Ζούσα μια δεύτερη προδοσία, αυτή τη φορά από την οικογένειά μου…

Έφυγα από το σπίτι και πήγα και ακύρωσα ΜΟΝΗ μου τα πάντα. Η οικογένειά μου είναι θυμωμένη μαζί μου γιατί λένε ότι δε μπήκα καν στη διαδικασία της αναβολής – και να γλίτωναν έτσι κάποια από τα χρήματα που έδωσαν – και με την οριστική ακύρωση τα έχασαν, αφού κανείς (πέρα από το κέντρο που δίνει ένα μέρος της επιστροφής, επειδή η ακύρωση έγινε τελευταία στιγμή) δεν επιστρέφει τα χρήματα. 

Φίλοι και συγγενείς λένε ότι είμαι κακιά, ότι κοίταξα τον εαυτό μου και πως δεν σκέφτηκα την αδελφή μου, η οποία είχε μια σοβαρή σχέση χρόνων και δε μπορούσε να παντρευτεί λόγω οικονομικών προβλημάτων. Και, λένε, πως στην τελική με τον παραλίγο σύζυγό μου, ήμασταν μόνο λίγους μήνες μαζί.

Αλλά αυτό που δε μπορούν να καταλάβουν, είναι πως η προδοσία δε μετριέται με τον χρόνο και πως η πρόταση της αδελφής μου ήταν και αυτή προδοτική… ήθελε να παντρευτεί πάνω στις στάχτες της δικής μου ευτυχίας σα να μη συμβαίνει τίποτα. Λοιπόν, εγώ είμαι η κακιά;




Πηγή